Opeka je stari građevinski materijal koji se pominje još u Mesopotamiji (Asiriji i Vavilonu), još 3300 godina prije naše ere. U mnogim zemljama u kojima kamena nije bilo u dovoljnim količinama opeka je bila glavni građevinski materijal. U savremenoj arhitekturi i pored široke primjene armiranog betona, opeka se zadržala kao važan građevinski materijal.
‘Zdravi materijali’
Drvo se, uz ostale prirodne građevinske materijale, kao što su trska, glina i kamen, može smatrati najvrijednijim i najkvalitetnijim građevinskim materijalom. Drvo ne narušava životnu sredinu, ima veoma povoljan energetski bilans, ne emituje nikakva štetna zračenja, može da bude veoma trajno i da se po potrebi reciklira. Prostori koji su građeni drvetom imaju toplinu, dobru mikroklimu i ugodni su za boravak. Drvo je jedan od najzdravijih građevinskih materijala, pod uslovom da je zaštićeno i obojeno zdravim sredstvima
Trska je barska biljka sa cjevastom stabljikom i mjestimičnim zadebljanjima spolja djelimično obložena lišćem, koja uspjeva u močvarnim predjelima.
Trska počinje razvoj u proljeće iz mladica izraslih u jesen, čim temperatura mulja dostigne 6-8°, potom naglo raste – prosječno dnevno 3cm, a maksimalno 5-6cm. Punu razvijenost postiže nakon 3-5 godina. Ovakva brza reprodukcija čini je idealnim obnovljivim izvorom.
Zgrade značajno mijenjaju naše okruženje. Izgradnjom zgrada troši se oko 40 procenata od ukupnog sirovog kamena, šljunka i pijeska koji se koriste globalno svake godine i 25 procenata drvene građe. Zgrade takođe troše 40 procenata od ukupne energije i 16 procenata od ukupne vode koja se troši godišnje širom svijeta. Veliki dio ukupnog otpada odlazi na građevinski otpad. Konačno, nezdrav vazduh unutar objekata nađen je u 30 procenata od ukupnih novoizgrađenih i renoviranih zgrada.
Negativni uticaj na životnu sredinu proističe iz ovih aktivnosti. Na primjer, vađenje sirovih materijala može da vodi ka smanjivanju prirodnih resursa i gubitku biodiverziteta. Proizvodnja i transport građevinskih materijala troše energiju, koja stvara emisije povezane sa globalnim zagrevanjem i kiselim kišama. Problemi zagađenja tla, kao što je apsorpcija teških metala iz deponija, može nastati gomilanjem građevinskog otpada. Sve ove radnje mogu voditi ka zagađenju vode i vazduha.
Odabiranje ekološki prihvatljivijih materijala je jedan od načina za poboljšanje ekoloških karakteristika zgrade. Međutim, da bi ekološki dizajn bio upotrebljiv, mora biti ekonomski opravdan. Čak i najekološkije osvješteni projektanti i proizvođači građevinskih materijala će isključivo vagati ekološke prednosti sa troškovima, želeći da identifikuju građevinske materijale koji će biti ekološki povoljni za korišćenje bez ili sa veoma malim povećanjem cijene.