Vazduh u zatvorenim prostorijama mora da odgovara normalnim fiziološkim potrebama ljudi i može se posmatrati na dva načina, kao materija koju čovjek udiše i kao sredina koja čovjeka okružuje.
Kao materija koju čovjek udiše vazduh treba da ima dovoljno kiseonika i da bude hemijski i mehanički nezagađen. Kao sredina koja čovjeka okružuje vazduh prvenstveno mora omogućiti nesmetanu termičku regulaciju organizma, to jest omogućiti ugodno osjećanje čovjeka.
Čist, suv vazduh je smješa gasova, najviše azota, kiseonika, argona i ugljen-dioksida. Suv vazduh je higroskopan i može primiti određenu količinu vlage. Maksimalna količina vlage koju vazduh može primiti zavisi od njedove temperature – topao vazduh može primiti više vlage nego hladan. Apsolutna vlažnost je stvarna količina pare koju 1m³ vazduha sadrži, označena u gramima. Vlažnost zasićenja je maksimalna količina vlažnosti koju vazduh može primiti. Odnos apsolutne vlažnosti vazduha i vlažnosti zasićenja naziva se relativna vlažnost vazduha i izražava se u procentima.
U smješu vanjskog vazduha ulaze i drugi sastojci, kao što su zagađivači, čiji sadržaj zavisi od lokacije, vremena i godišnjeg doba. Iako je nemoguće odvojiti vanjski i unutrašnji vazduh, vazduh u zatvorenim prostorijama može biti znatno zagađeniji od vanjskog.
Kvalitet vazduha u zatvorenim prostorima u značajno utiče na zdravlje i kvalitet života ljudi kao i na radni učinak.